La Vuelta 2004

dinsdag, 25 mei 2010 20:35 | Geschreven door Johan Dassen |

Holiday on a Harley

La Vuelta 2004

Graag wilden we een keertje naar de European H.O.G. Rally. Toen we hoorden dat die

in 2004 in Portugal zou worden gehouden, waren we meteen enthousiast. Omdat het

zich helemaal in het Zuiden in de Algarve zou gaan afspelen, besloten we om er 3

weken vakantie van te maken. Vooraf de route helemaal uitgezet door Frankrijk en een

rondreis in Spanje, met een klein uitstapje naar Portugal voor de Rally. We noemen

deze vakantie daarom "La Vuelta".

Vrijdag 28 mei 666 km

Lekker begin! Donderdagavond werd op het allerlaatste moment duidelijk dat Robert en

Judith niet meekonden, dus dat was even een domper voor ons, maar meer vervelend

voor hen. Vrijdagmorgen, na de allerlaatste spulletjes, bleek dat het intercomsysteem

ook nog kuren had. Dus maar meteen van de route afgeweken en via De Hobbyist in

Limburg gereden. Gelukkig was het euvel verholpen door vervanging van een kabeltje,

maar al met al hadden we natuurlijk wel bijna 100 km omgereden en zo'n 2 uur

"vertraging". De bedoeling was wel al om die dag alleen snelweg te rijden, dus het zou

toch wel goed komen. Dus vanuit Hunsel op onze Kings weer verder met prima weer,

het schroefje van het gas een beetje aangedraaid, voetjes op de highway-pegs, af en toe

een slok water uit de bidon.....................................we hebben wel eens vervelendere

dingen gedaan. En ach, zo'n AC-wegrestaurant kan ook best gezellig zijn. Door onze

vertraging kwamen we natuurlijk wel nét midden in de vrijdagmiddagspits (voor het

lange Pinksterweekend) bij Parijs terecht. Wat een feest! Gelukkig zat onze route op de

roller wel weer erg strak in elkaar. Na Parijs reed het weer gewoon en we besloten om

na ons voorgestelde "doel" (Chartres) nog wat door te rijden tot we toch een stuk van de

snelweg af zouden gaan. De eerste Chambre d'Hote langs de N10 die we tegenkwamen

was helaas vol, maar de (oude) mensjes waren wel zo aardig even met de volgende

Chambre d’Hote in Chateaudun te bellen, waar ze wel plek hadden. Dat was nog zo'n 30

km rijden en uiteindelijk kwamen we daar om half 8 aan. Een mooie boerderij een

stukje van de N10 af, waar de motoren in de voormalige paardenstal mochten en ook

voor ons een zeer aardige kamer in orde was gemaakt. Na een welverdiend biertje

konden we ook nog mee-eten met de gastheer en –vrouw en een ander Frans koppel.

Moe van de wijn en Franse conversaties, maar zeer voldaan de oogjes dichtgedaan na

een toch nog mooi begin van deze reis.

Zaterdag 29 mei 547 km

Een prachtige dag en na een echt Frans ontbijtje weer op pad. Weliswaar zou de

uitgezochte route grotendeels geen echte snelweg zijn (N10), maar nog steeds een grote

weg en dus niet echt genieten, maar het schiet lekker op. In Ruffec even van deze weg

afgedoken en op een pleintje in het centrum een salade gegeten. Weer terug op de

snelweg merkte Johan dat een schroefje van de shifter-peg van Bertha wat los was

getrild, maar natuurlijk hadden we daarvoor geen sleutel bij ons. Gelukkig kwam er bij

een tankstation een Electra Glide voorbij, die natuurlijk wel een heel setje bij zich had.

Dus dat euvel was ook weer snel verholpen. Rond half 4 kwamen we al langs het

eigenlijk "doel" van die dag (Montlieu), maar we besloten (uiteraard) om nog door te

rijden en te proberen zo ver mogelijk achter Bordeaux uit te komen. Uiteindelijk vonden

we in een klein dorp vlakbij Mimizan Plage een aardig hotelletje met een schuur voor

de motors. Na een paar tapbiertjes nog even lekker gaan douchen, want we waren goed

zwart. Op het terras van het hotel daarna nog lekker gegeten (forelletjes) en gedronken

en na wel een heel klein rondje door het dorp (blijkbaar was het hotel de enige

horecagelegenheid) lekker naar bed.

Zondag 30mei 444 km

We waren vroeg wakker, want het avontuur in Spanje lag op ons te wachten. Maar het

zag er buiten al niet echt lekker uit. Grijs en regen! Dus rustig ontbeten. Toen het erop

leek dat het toch niet meer snel droog zou worden, de spullen gepakt, de pakjes

aangetrokken en toch maar weer op weg (wat de eigenaresse en ander motorkoppel

maar erg dapper vonden???). De snelweg met echt vies veel regen is niet echt leuk en de

vele tol-stops waren behoorlijk irritant. Ook het intercomsysteem begon weer vreemde

kuren te vertonen, dus dat hielp ook niet echt. In Spanje meteen van de snelweg af en

het werd gelukkig weer droog. Bij een van de eerste tentjes langs de weg maar gestopt

voor een kop koffie en thee, omdat we voor de lunch voor Spaanse begrippen nog wat

vroeg waren. Een Nederlandse vrachtwagenchauffeur gaf ons daar nog wat gratis tips

over eten en drinken in Spanje, waar we zelf ook wel achter zouden zijn gekomen, maar

toch bedankt. De wegen waren meteen super, maar vooral Muriel moest wel even

wennen aan goede bochten na dik 2 dagen alleen snelweg rechtdoor rijden! En die

gekken Spanjaarden zeggen wel al heel snel dat een bocht heel erg "peligroso" is en dat

je er maar 40 km per uur mag. Dat hadden we gelukkig snel door en daarna begon het

echte lekkere rijden echt. En we waren direct aangenaam verrast door de kwaliteit van

de Spaanse wegen; geweldig! De temperatuur steeg naarmate we de Pyreneeën meer

achter ons lieten. De eerste echte test voor de route in Spanje was Pamplona. Maar dat

ging goed en, hoewel wat hectisch, we vonden e al snel de goede weg. In Puenta la

Reina (wat vergeven was van de pelgrims en waar we ons niet echt hartelijk welkom

voelden) gelukkig wel een tentje met terras gevonden waar we een hamburger en

sandwich konden eten, want het was al redelijk laat en de maagjes begonnen goed te

knorren. Na Logrono werd de route echt heel mooi met enorme rotspartijen om ons

heen en cirkelende gieren. Ook nog een colletje van 1700 meter (Puerto Piqueras)

meegepikt, maar daar was het goed mistig en toch wel wat frisjes. In Soria besloten we

op zoek te gaan naar een hotel. De bevolking keek ons wel erg argwanend aan, alsof we

het grootste tuig waren dat ze ooit hadden gezien (en eerlijk, dat valt toch best mee??!!).

Als dit de toon wordt voor onze rit dor Spanje, belooft dat niet veel goeds. Maar

gelukkig hadden we er bij het hotel (Leonor) geen last van en kregen we netjes een

kamer. De motors moesten wel voor de deur, maar het hotel lag aan een doodlopende

weg, dus dat ging prima. Omdat de gewone bar dicht was werden we naar de disco van

het hotel getuurd voor ons wederom welverdiende biertje. Daar was een communiefeest

aan de gang, maar na wat navraag bleek dat het toch echt de bedoeling was dat we daar

wat gingen drinken. Uiteraard leverde dat even wat vreemde blikken op, maar na een

tijdje vond iedereen (en wij ook) het eigenlijk wel prima zo. Na de douche (want we

zagen er weer uit) nog in het restaurant een menuutje gegeten, maar daar was het

ongezellig rustig en dus na de koffie maar meteen naar bedje.

Maandag 31 mei 288 km

Het eerste Spaanse ontbijtje in de bar van het hotel beviel ons prima, maar de Mariakoekjes

bewaarden we voor onderweg. Met mooi weer onze route vervolgd, en wat voor

route! Geweldige wegen waar je het gas er goed op kon houden en met de toegestane

100 km/uur lekker kon doorrijden. En de omgeving is fantastisch. Het binnenland van

Spanje is zo apart en zo afwisselend dat het maar moeilijk te beschrijven is. Enorme

uitgestrekte vlaktes, afgewisseld door ruige gebergten met hier en daar wat sneeuw. Je

verveelt je geen minuut, ook al zijn er stukken weg die Amerikaans recht aandoen. In

Ayllon getankt en de maria-koekjes opgepeuzeld, terwijl een gier hoog boven onze

hoofden cirkelde en de eerste groepen Harley’s ons enthousiast zwaaiend voorbij

ploften. Dat beloofde veel! Zo'n 80 km voor Madrid bleek dat hetzelfde schroefje van

Bertha weer los was en dus maar gestopt bij een tankstation. Inbussleutels hadden ze

niet, maar omdat we merkten dat Gerrit opeens flink olie aan het verliezen was, besloten

we om zowiezo maar even naar de dealer in Madrid te rijden. Daar heeft de caissière

ons wel enorm mee geholpen en na een beetje gezoek stonden we toch al snel (kwart

voor 2) voor de dealer in hartje-centrum van Madrid. Het bleek dat de workshop iets

verderop lag en dus eerst maar even t-shirtjes gescoord. Ondertussen was het 2 uur

geworden en natuurlijk tijd voor de siësta. Gelukkig waren er een aantal leuke terrasjes

naast de dealer, dus daar hebben we lekker gezeten en wat gegeten.......wat een straf om

zo 2 uur te wachten. Om4 uur stonden we natuurlijk voor de deur en het koste uiteraard

enige moeite om die monteurs in het Spaans (want niemand spreekt ook maar een

woord Engels natuurlijk) uit te leggen wat er allemaal aan scheelde. Om eerlijk te zijn

weten we ook niet precies wat ze allemaal hebben gedaan, al zullen ze het vast verteld

hebben. Maar goed, na een uur en uiteraard een aantal eurootjes lichter was alles alweer

geregeld en konden we op weg naar de camping. Daar (ten Zuiden van Madrid, vlakbij

Getafe) aangekomen (half 7), waren we blij dat we de middag bij de dealer hadden

doorgebracht, want het zwembad (waar we anders wel in hadden willen plonsen) was

nog niet open. De tent opgezet en ons ontdaan van de leren pakjes, want de temperatuur

was flink gestegen. Boodschapjes gedaan voor op de grill en op het terrasje van de

gezellig drukke bar (met veel mensen die in de omgeving werkten) een biertje

gedronken. Omdat dit een beetje vreemd Spaans bier was, zijn we overgestapt op de

Sangria...........LIMONADE! Daar kregen we dus vervolgens allemaal lekkere tapas bij.

Om een uur of 10 toch echt naar de tent gegaan om dan die hamburger toch nog maar

even te grillen. Maar het kousje van de gaslamp was door het Harley-geweld kapot

getrild en een nieuwe hadden we natuurlijk niet. Omdat we toch niet meer zo'n honger

hadden door de tapas en we niets konden zien, de hamburgers dus maar linea recta de

vuilnisbak ingegooid en terug naar het terras voor meer Sangria. Wat een leven! Een

potje kaarten maakte het helemaal af en voor het eerste deze reis de tent ingerold en

heerlijk geslapen!

Dinsdag 1 juni0 km

De witte bonen in tomatensaus, die eigenlijk bedoeld waren voor bij de hamburgers de

dag ervoor, smaakten prima als ontbijt! Met de bus en metro naar het centrum van

Madrid gegaan, waar we eerst een wandelingetje door de oude stad hebben gemaakt en

na een terrasje op het Plaza Mayor, een fotootje bij het Palacio Real en een bezoekje aan

de kathedraal en een (niet duur, trouwens) menuutje op een leuk terras, zijn we de

toeristische open bus ingestapt, om zo nog meer sfeer van de stad te proeven. We waren

alle twee erg aangenaam verrast door Madrid. Een mooie en heel gezellig stad met

enorm veel leuke terrasjes. Natuurlijk ook nog even naar het Hard Rock Café gegaan

(voor een drankje en een t-shirt) en omdat de bus naar het voetbalstadion wel heel erg

lang op zich liet wachten (en we er na een half uur achterkwamen dat we daar alle twee

eigenlijk ook niet echt per se naartoe wilden) zijn we nog naar het Retiro-Park

gewandeld. Een mooi en heel gezellig park, waar veel mensen wat hangen, muziek

maken, harlopen, in roeibootjes dobberen enz. (Thuis kwamen we er wel achter dat er

ook nog een mooi glazen paleis moet staan, maar dat hebben we dus gemist). Vanaf het

Plaza del Sol weer met de metro en bus terug naar de camping, waar de dag weer

heerlijk werd afgesloten met Sangria en tapas!

Woensdag 2 juni 388 km

Na alle spulletjes weer netjes op de motors te hebben opgepakt nog een ontbijtje

genuttigd in het barretje. Eerst nog eens stukje snelweg genomen, maar achter Toledo

doken we de CM401/CM411 en EX 102 op. SUPER.Weer met 100 km per uur en af en

toe het gas even los om de bocht goed in te schatten of een klein huppetje te nemen.

Samen met Gerrit en Bertha hadden we het goed naar onze zin. Onderweg nog een

salade gegeten en in Merida op zoek gegaan naar de Parador. Al snel vonden we dit

oude klooster, waarin nu een mooi staatshotel was gevestigd. Gelukkig hadden ze ook

nog een kamer (mét airco, want het was heel warm) én parkeergarage. Na een wel zeer

frisse duik nog een rondje gaan wandelen door het heel leuke stadje. Veel Romeinse,

maar ook Moorse invloeden en het Amfitheater zou de moeite waard moeten zijn, maar

natuurlijk gesloten toen wij voor de poorten stonden. Na ons een beetje te hebben

opgedirkt heerlijk gegeten in het restaurant van de Parador, waar we nog even aan de

praat kwamen met een koppel op de Harley uit Engeland (Sherwoord Chapter). Ook zij

waren onderweg naar Monte Gordo, maar redelijk luxe: van Parador naar Parador,

uiteraard vooraf allemaal gereserveerd. Van een aantal Belgen begrepen we die avond

ook dat er wel heel veel Harleys onderweg waren, dus vol verwachting maar snel gaan

slapen om de dag erna naar Monte Gordo te rijden.

Donderdag 3 juni 350 km

Na een heerlijk uitgebreid ontbijt op weg naar Portugal. Het intercom-systeem had het

nu echt begeven (Muriel kon lullen wat ze wilde, maar dat werd helaas niet door Johan

ontvangen), maar de uitgestippelde route (EX101 en N435) maakte dat meer dan goed.

Daar werd je eigenlijk toch al sprakeloos van. Fantastisch slingerende wegen door het

geweldig mooie binnenland van Spanje en het schoot nog lekker op ook! Om 2 uur

reden we de camping op en na flink geploeter met de zandharingen de tent in de pokkehitte

en met lege maagjes opgezet. Dat zijn de meest gezellige momenten van zo’n

vakantie! Toen alles stond (inclusief de oranje en rood-wit-blauwe vlaggetjes) snel de

zwemspullen gepakt en richting het terrein gewandeld. Na een salade op een terrasje

onze rally-pakketjes opgehaald en eindelijk naar het strand gegaan voor een heerlijk

verfrissende plons. Omdat de motors er echt niet uitzagen, bij de boodschapjes ook

maar wat provisorische poetsspulletjes gekocht en Gerrit en Bertha ook even gedoucht.

Bij de tent gegeten en naar het terrein gegaan voor een paar biertjes. Daar begon het erg

rustig, maar het werd wel gezellig, vooral toen we een groepje Brabanders

tegenkwamen, waarvan Johan Roadking-lid Stef en Frank van internet en email bleek te

kennen. Het was gelukkig erg rustig op de camping die nacht en dus prima geslapen.

Vrijdag 4 juni 307 km

Lekker uitgeslapen en rustig ontbeten bij de tent. Op de motors gestapt en eerst langs de

technische tent gegaan om een sleutel te lenen om het zadel van Gerrit even los te halen

en te kijken of we het probleem van het intercom-systeem zelf konden vinden. Maar

helaas! Daarna naar Faro gereden en na wat gezoek de dealer in het centrum gevonden.

Naast natuurlijk t-shirtjes te hebben gekocht ook maar een (&#%@&*^ duur)

sleutelsetje gekocht om in het vervolg niet afhankelijk te zijn van toevallig voorbij

komende Harleys of de technische tent. Na een lunch bij een aparte Portugese snackbar

(buffet waar het eten werd gewogen om te bepalen hoeveel, eigenlijk hoe weinig,

eurootjes we moesten achterlaten) nog naar het meest Westelijk punt voorbij Sagres

gereden. Op de snelweg verloor Muriel ook nog een vlaggetje, omdat een koffer

blijkbaar niet goed dicht zat. Dat kon er ook nog wel bij. We waren wel heel blij met

onze leren jassen, want de wind vanaf de oceaan was koud en we hadden medelijden

met al die motorrijders die in hun t-shirtjes reden. We waren pas laat weer terug op de

camping en dus maar besloten een pizzaatje in een leuk tentje te eten. Daar kwamen we

Hans, Willem enHinke van het Corridor Chapter (waarbij we ons na de vakantie als lid

hebben aangemeld) tegen. Op het terrein was de prijs van het bier naar 1 euro verlaagd

en dus smaakte het bier nog lekkerder. Nog kennis gemaakt met waarschijnlijk

toekomstige leden van de Roadking-club Rene en Lydia uit Breda en later kwamen we

nog wat “bekenden” van het Corridor Chapter tegen. Gezellig! Toen de band ermee

stopte, hielden wij het ook maar voor gezien en na een lekker wandelingetje lekker de

tent ingekropen.

Zaterdag 5 juni 47 km

Na een ontbijtje vertrokken voor de line-up voor de Parade, wat pal voor de camping

plaatsvond. Daar wat gewacht, samen met Rene en Lydia, en ook Merv en Jean (die we

in Merida al hadden leren kennen) stonden al helemaal klaar mét hun chapter-vlag.

Omdat er om 20 over 12 nog steeds niets gebeurde kwamen we er eindelijk achter dat

Portugal dus een uur tijdsverschil heeft en dat we dus gewoon vies vroeg waren.

Natuurlijk wel een goed teken dat je niet merkt dat je horloge gewoon al 2 dagen een

uur voorloopt. Het verklaarde wel meteen waarom wij het ’s avond pas laat druk vonden

worden. Om 12 uur (Portugese tijd!) kwam er toch al snel beweging in de stoet en er

stonden behoorlijk veel enthousiaste mensen langs de kant. Altijd leuk! Vooral het

stukje van de rit over de lange brug die de grens tussen Portugal en Spanje vormt en

weer terug, waardoor de stoet elkaar dus tegemoet reed. Heel apart! Na de Parade de

motors weer bij de tent geparkeerd en met de zwemspullen richting het terrasje bij het

strand gegaan. Daar nog gezellig met Merv en Jean en andere leden van het Sherwood

Chapter gekletst en na een visje nog een paar uurtjes op het strand gehangen. Na een

douche nog een stukje van de stuntshow kunnen zien en nog iets op een terrasje

gedronken, omdat het bij het H.O.G. diner nog wel erg druk was. Toen wij daar

aankwamen was er eigenlijk geen rij meer, maar nog genoeg en goed verzorgd eten. Een

plaatsje gezocht en weer kwamen we Merv en Jean tegen, waarmee we lekker hebben

nagetafeld. Na nog een biertje bij de band op tijd onze tent opgezocht, want er stond nog

een hele reis op het programma! Maar de rally is ons erg goed bevallen en het was erg

gezellig en zeker voor herhaling vatbaar!

Zondag 6 juni 340 km

Alles opgepakt en weer naar Spanje gereden. De eerste 2 uur snelweg gereden en bij

Sevilla richting het Zuiden gereden (waar het grootste gedeelte van de motorrijders

Noord-Oost bleef volgen om weer naar huis te gaan). Weer een prachtige weg gereden

door de heuvels, die al snel uitgroeiden tot echte bergen met uitzicht op de vele Pueblos

Blancos. Om 4 uur kwamen we in Ronda aan en omdat onze maagjes weer flink

knorden hebben we daar snel even een salade bij de Mac gegeten. Over de Puente

Nuovo over de enorme kloof die het stadje in twee delen splits naar de mooie camping

iets ten Zuiden van Ronda gereden. Toen alles weer stond was het zwembad helaas al

dicht, maar een lekkere douche in het (zeker in vergelijking met de camping in Monte

Gordo) zeer schone wasgebouw -en dus op blote voeten- was ook erg prettig. Omdat het

restaurant en de bar van de camping al om 11 uur sloten, zijn we naar het centrum van

Ronda gewandeld. Daar bleek echter dat het leven in Spanje niet overal lekker laat op

gang kwam, want veel restaurantjes waren daar ook al dicht. Toch nog een terrasje op

een pleintje gevonden waar we wat tapas konden eten. Maar ook daar werd het terras

om ons heen al opgeruimd terwijl onze jarra de Sangria nog lang niet leeg was. En

Hollanders als we zijn, wilden we daar toch nog wel even rustig van genieten. Dat kon

met plastic bekertje op een van de bankjes op het plein en was ook wel weer apart. Na

weer een stevige wandeling was het wel heel rustig op de camping en dus weer super

geslapen.

Maandag 7 juni 224 km

Via een wederom mooie weg, via eerst bergachtig, later heuvelachtig en bij de kust vlak

gebied, naar Gibraltar gereden. Natuurlijk ook het bizarre fenomeen van dubbele

paspoortcontrole meegemaakt en meteen naar de Upper Rock gereden. Dat was zeer

hectisch met al die taxibusje die de vele toeristen naar de uitkijkpunten, grot en apen

brengen en vervolgens de toch al smalle en steile weggetjes versperren door weer op die

toeristen te gaan staan wachten. Maar we hebben Afrika gezien, de grot in de

gigantische rots bezocht en genoeg apen gezien. En Johan is ook gek op het verhaal wat

we maar noemen “Het meisje met het ijsje”, wat natuurlijk eigenlijk moet heten "Het

meisje zónder ijsje" omdat de aap er uiteindelijk natuurlijk met het ijsje vandoor gaat.

Dat vinden het meisje (nou ja, jonge vrouw van 20 die krokodillentranen huilde??!!) en

haar vader dan natuurlijk weer niet leuk – vader slaat de aap – aap kwaad - en wij

natuurlijk helemaal in een deuk alles aanschouwen. Maar ondertussen zat er ook een aap

half op Gerrit en Muriel wilde natuurlijk niet dat deze aap ook zo kwaad zou worden als

ze Gerrit zou starten en wegrijden. Maar dat ging gelukkig goed. Via enorm steile

weggetjes weer de rots af en op zoek gegaan naar de dealer,want die zou er ook zijn.

Nou, dat was dus werkelijk niks. Een beetje vreemd motorzaakje met nog wat oude

Harley-shirtjes en wel heel onaardige knakker. Het bleek dus ook geen officiële dealer

(meer) te zijn en omdat we ook niet echt vriendelijk werden ontvangen zijn we daar

maar snel weggegaan. Maar vertrekken uit Gibraltar wordt nog strenger gecontroleerd,

maar we mochten na hele boze blikken wel gewoon door. Na nog wat boodschapjes

weer via een leuke weg naar de camping gereden en lekker zitten “grillen” bij de tent.

Het was zeker een leuke dag en Gibraltar was erg apart, maar zeker NIET voor

herhaling vatbaar.

Dinsdag 8 juni243 km

Met wat hulp van een politieagent vonden we toch al weer snel onze route. Later ging

het toch al weer mis, waardoor we de Garganta del Chorro (uitzicht op een flinke koof

waar blijkbaar een klein bruggetje overheen loopt) hebben gemist. Een flink stuk verder

weer onze route opgepikt en wel bij Antequera even naar El Torcal (een apart gebergte

van kalksteen, door de wind en regen in mooie vormen uitgeslepen) gereden. Daarna via

de snelweg naar Granada gereden waar we om 4 uur aankwamen. Omdat we daar zagen

dat er die avond een stierengevecht was, besloten we een hotelletje te zoeken en

proberen kaartjes te scoren. Met behulp van een mannetje van de Tourist Information op

een scootertje hotel Don Juan (jawel, de enige echte!!) gevonden met een parkeergarage

om de hoek. Snel gedoucht en naar het Plaza del Torros gewandeld. Daar waren gewoon

nog kaartjes bij het loket te koop en even later zaten we al in de arena. Erg comfortabel

was het niet, kleine stenen bankjes met een dikke, zwetende man op het bankje voor ons

tussen de lange benen van Muriel. Ook Johan zou het hier niet lang comfortabel

uithouden, maar we waren erbij! Toen leek het mis te gaan. Een ander koppel kwam ons

vertellen dat we op hun plek zaten en toen bleek dat we kaartjes hadden voor twee

dagen erna…….maar we waren wel al binnen???? Met haar beste Spaans (??) heeft

Muriel toen toch nog andere plaatsen kunnen regelen. Wel wat hoger, maar het rijtje

voor ons vrij en dus veel aangenamer voor de beentjes. Over het stierenvechten zelf

zullen we de discussie maar niet aangaan. Toch was het een hele belevenis en zijn we

blij dat we het een keer hebben gezien, vooral door alles eromheen. Een uitverkochte

arena, iedereen zwaaiend met witte sjaaltjes, veel vrouwen helemaal opgedirkt voor een

echt avondje uit, muziek op de tribunes, gejuich en gefluit vanaf de tribune enz. Een

aardige jonge Spanjaard naast ons sprak een beetje Engels en heeft ons toch iets meer

duidelijk kunnen maken. Wat wel erg apart was, was dat er na 3 stieren een pauze was

en dat op dat moment de hele arena uit het niets de “voedselpakketten” en drank

tevoorschijn toverde. Wij keken onze ogen uit: wat een feest! Onze "gids" betrok ons

ook nog meer bij deze vreugde door sandwiches en drank door te spelen. Na afloop nog

wat biertjes en tapas op een terrasje besteld en met weer een ervaring rijker lekker gaan

slapen.

Woensdag 9 juni 346 km

Tot aan Lanjaron een stuk snelweg gereden langs de Westkant van de Sierra Nevada.

Daarna de hele morgen over de kleine bergweggetjes in dit prachtige gebied gereden om

uiteindelijk de Puerto de la Ragua van 1990 meter te overwinnen. Deze bergritten zijn

wel even wat anders als de bergritten in de Alpen. Het gaat hier allemaal misschien wel

wat minder hoog, maar de kleine kronkelweggetjes beginnen veel lager en het schiet

daarom veel minder op. Wel weer erg leuk om te doen en natuurlijk overheerst een trots

gevoel als we richting het Noorden rijden met nog wat laatste besneeuwde bergtoppen

in onze spiegels. Het gebied waar je dan in terecht komt (bij Guadix) is weer heel

anders, maar prachtig en echt Western-like! Daarna was het natuurpark van Cazorla aan

de beurt. Om in het stadje Cazorla zelf te komen moesten we wel nog even over een

colletje van 1189 meter. Makkie zou je denken, maar nogmaals, met deze weggetjes doe

je over die 60 km toch al gauw zo'n anderhalf uur. En het wordt wat eentonig, maar wel

weer geweldig! In Cazorla naar de eerste camping die aangegeven stond gereden. De

eigenaren bleken Nederlanders te zijn, die van een ruige berg een prettige camping met

terrassen, heel mals gras en een leuk zwembadje hadden gemaakt. Terwijl Muriel de

tent verder in orde maakte, heeft Johan nog een heel avontuur beleefd met het doen van

de boodschapjes in het dorp. Wel kwam hij thuis met lekkere dingen en wist hij trots te

vertellen dat veel mensen hem bewonderend nakeken op zijn fiets.

Donderdag 10 juni 0 km

De zon kwam op achter een berg, waardoor we uiteindelijk pas om half 10 uit onze tent

kwamen rollen. Heerlijk en we zouden toch een dagje helemaal niets gaan doen, dus dat

begon goed. Heel relaxed ontbeten en toen het wat warmer werd lekker gaan plonsen en

in de zwempakjes de motors gaan poetsen. 's Middags naar het dorp gewandeld, wat

toch weer 2 km enkele reis was. Daar aangekomen was eigenlijk net alles dicht of zo.

We snapten nog maar weinig van het Spaanse leefritme, eerst waren we te vroeg, dan

weer te laat en nu weer te vroeg. Na bijna 4 uur ronddolen in een doods stadje hadden

we het wel weer helemaal gehad (en we hadden al 2 terrasje gepikt) en gelukkig gingen

de supermarkten toen ook open. Dus met het prakkie voor die avond (penne met

ballen!) weer teruggewandeld en gewoon verder gegaan met niets doen!

Vrijdag 11 juni 435 km

Gelukkig werden we met de wekker wel weer een beetje op tijd wakker en na het

bekende ritueel weer op pad. De route zou ons na het colletje van 1300 meter (wat

trouwens weer verbazingwekkend snel ging) nog een heel stuk door het natuurpark

voeren, maar ze waren kilometers lang aan de weg aan het werken en dus lag overal

grind en dus schoot het werkelijk niet op. Even gestopt bij een mooi uitzichtpunt en

daar besloten we de eerste de beste mogelijkheid het park uit te nemen en dan maar de

doorgaande weg erlangs op te duiken. De weg het park uit was geweldig, de N weg

daarentegen een halve snelweg, maar werd later gelukkig ook weer doorgaand maar

slingerend. Zoals we eigenlijk al de hele vakantie deden, als lunch bij een

wegrestaurantje tapas variadas besteld. De ober vond het wel wat vreemd dat hij de

gerechten mocht uitzoeken, maar hij kwam al snel met een schaaltje of 5 aanzetten. 4

daarvan waren weer erg lekker, maar in eentje zat een heel vreemd soort vleesje met de

haartjes er nog op. Mmmmmmmm, wat zou dat zijn? Johan wilde eerst nog even

proeven voor dat hij dat ging vragen en het bleek erg vet vlees te zijn (Muriel geloofde

het wel). Bij het afruimen heeft Johan dus even met handen en voeten en, heel

belangrijk deze keer: geluid, achterhaald dat het varkensoren waren. Tja, moet je ook

een keer gehad hebben, zullen we maar zeggen. We reden er die middag niet minder

lekker door. Rond half 6 begonnen we om ons heen te kijken voor een hotelletje, maar

in deze buurt was dus werkelijk niets te vinden. In een aantal dorpen gezocht en

gevraagd, maar ze bleven ons verder sturen. Ondertussen begon de lucht er ook steeds

dreigender uit te zien en wilden we toch echt wel een slaapplaats vinden. In Ademuz

vonden we een barretje wat dus ook een paar (trouwens zeer nette) kamers had. De

motors moesten voor de deur, maar ze stonden een beetje uit het zicht en onder ons

balkon. In het barretje wat biertjes gedaan en omdat er niet veel anders was in het dorp

(in ieder geval hadden wij dat niet gezien) hebben we daar maar een hamburger

gegeten, maar dat was prima (en alles trouwens heel goedkoop). Na nog wat biertjes en

de nodige potjes kaarten hadden we het wel weer gehad voor die dag.

Zaterdag 12 juni 465 km

Na het ontbijt in hetzelfde barretje begon de route weer meteen geweldig. Slingerend

tussen hoge, kleurige rotsen aan de ene kant en de rivier die het allemaal had

uitgeslepen aan de andere kant. We zouden ook nog een op de kaart wit weggetje over

een colletje van weer zo'n 1700 meter voor onze kiezen krijgen, dus we waren

benieuwd. Dit bleek echter een geweldig geasfalteerde brede twee-baans weg door het

weer heel anders, maar prachtige landschap met wederom enorm veel rondcirkelende

gieren. Dat hier af en toe toch ook auto's langs moesten komen, merkten we eigenlijk

alleen aan het aantal doodgereden slangen dat op de weg lag. Toen we bij een splitsing

van "witte-weggetjes" links moesten aanhouden, werd dat ff stukken anders. Nog net

wel geasfalteerd, maar eigenlijk was daar dan ook alles mee gezegd. Smal, klein,

kronkelend, hobbelig enz. De natuur waar we nu echt middenin zaten was wel

adembenemend mooi! We deden op deze manier natuurlijk wel heel lang over een

kleine 45 km, maar na het dorpje Ejulve werd dezelfde weg opeens weer een zeer goed

geasfalteerde, brede, mooie weg. Rare knakkers die Spanjolen! Om 3 uur kwamen we al

in Alcaniz aan, waar we de Parador al van ver op een heuvel boven de stad zagen

liggen. Die eerste Parador was ons erg goed bevallen, dus hadden we al besloten het

hier weer te proberen. Of het waar was of niet, bij de receptie werd ons duidelijk

gemaakt dat ze alleen nog de allerduurste kamers vrij hadden. Nu zijn de Paradores

zowiezo niet goedkoop (zo'n 100 euri voor een kamer incl. ontbijt), maar 225 eurootjes

vonden we toch echt wat veel van het goede. En ze hadden niet eens een super luxe en

idyllisch mooi zwembad, waar we dan de middag konden doorbrengen. We keken

elkaar aan en het was duidelijk dat we dus nog maar een stukje zouden doorrijden totdat

we iets leuks tegen zouden komen. Het was toch nog vroeg! Op weg in de richting van

Barcelona. Het schoot zo goed op dat we besloten de uitgezochte camping ten Zuiden

van Barcelona proberen te halen. Hiervoor hebben we alleen het laatste stuk onder

Barcelona niet binnendoor gereden maar via de snelweg, maar we kwamen wel al om

half 7 aan op camping La Ballena Alegre (waar de Benelux H.O.G. bij het 100 jarig

feestje heeft gebivakeerd). En daar kwam toch een zwarte lucht aan, ongezond! Maar

we werden verteld dat het er elke avond zo zou uitzien en dat er nooit regen uit viel.

Dus vol goede moed een plekje gezocht, maar we hadden de tent nog maar nauwelijks

van de motor af en toen begon het toch te regenen......... Als gekken de buitentent

opgezet, alles daarin gedumpt en snel naar de bar. Na een half uurtje was het wel weer

zonnig, maar we waren ondertussen wel nat en koud. Dus de tent verder geïnstalleerd en

snel wat droogs aangedaan om in het campingrestaurant een heerlijke mixed grill van

vis te gaan eten. Door dit alles hebben we weinig tot niets van de eerste twee EK

wedstrijden gezien, maar dat hebben we erna ruimschoots ingehaald. In het internet-hok

ook nog even een berichtje op de site achtergelaten en de tent ingekropen (waar

gelukkig alles nog redelijk droog was).

Zondag 13 juni 65 km

Op de door de regen wel erg smerige motors naar Sitges gereden voor een bezoekje aan

Rolf (een Nederlandse zakelijke kennis van Johan) die daar al jaren woont. De twee

zoons moesten natuurlijk even op Bertha zitten en wij kregen een rondleiding door het

huis. Heel vervelend hoor, zo'n huisje tegen een berg met zwembad in je tuin en uitzicht

op zee. Na koffie en aardbeiengebak weer terug naar de camping om nog een paar

uurtjes van het strand te kunnen genieten. Weer kwamen er aan het eind van de middag

zwarte luchten onze kant op en met een sprintje vanaf het strand heeft Muriel de was

toch nog droog binnen kunnen halen. Dus maar weer snel de bar ingedoken, wat voetbal

gekeken en laat gegeten. Deze keer had het nog veel harder geregend en alles wat in de

voortent lag was zeike nat natuurlijk. Maar goed, wel weer droog kunnen slapen.

Maandag 14 juni 0 km

Met de lijnbus ’s morgens naar het centrum van Barcelona gegaan. Vanaf het Plaza

Catalunya zijn we meteen op de toeristische hop-on, hop-off bus meegegaan. Het eerste

uitstapje was natuurlijk de Harley-dealer en weer hadden ze twee leuke t-shirtjes. Weer

verder met de bus naar het kabelbaantje, waarmee je de berg op werd gebracht waar je

een prachtig uitzicht had over de stad. Na een rondje om het militaire paleis weer naar

beneden en verder met de bus langs de haven. Bij de Kathedraal uitgestapt, maar deze

stond in de steigers en was ook nog eens dicht. Doorgewandeld tot we weer op het Plaza

Catalunya uitkwamen, waar we wat hebben gegeten in het Hard Rock Café (wat die dag

7 jaar bestond wat gevierd werd met een band en gratis brownies). Met een andere route

van de bus naar de Sagrada Familia gegaan. Erg bizar, een kerk bezoeken die nog in

aanbouw is (en wat ook nog wel een tijdje zal gaan duren). Ook het werk van Gaudi zelf

is bizar: zoveel details dat je bijna niet meer weet waar je moet kijken. Met de bus weer

verder naar een anders hoogtepuntje van Gaudi, het Park Guël. Hier komt het werk van

Gaudi wel heel mooi uit en het plein heeft een mooi uitzicht en erg aangenaam sfeertje.

Ondertussen was het wel al weer een uur of 6 en snel naar de bus gelopen om nog het

laatste rondje door Noord Barcelona mee te pikken. Langs het grootste stadion van

Europa, wat er van de buitenkant zeker niet aan te zien is. De dag in Barcelona nog

afgesloten met een wandelingetje over de Ramblas, onder het genot van een ijsje. Met

de bus weer terug naar de camping, waar we nog een wedstrijd hebben kunnen zien en

een paar biertjes kunnen drinken. Het was een leuke dag, maar ondanks dat we van

Barcelona iets meer hadden verwacht, waren we alle twee meer gecharmeerd van

Madrid.

Dinsdag 15 juni 320 km

We vertrokken met wederom zwarte luchten boven Barcelona. En net op weg kwam het

ook met bakken uit de lucht. Voor het eerst met de motors onder een viaduct gestopt om

te schuilen, omdat het zoeken naar de weg er zo ook niet makkelijker op werd. Toen het

weer wat droger werd vol goede moed weer verder, maar de goede weg vinden was niet

echt makkelijk. Pas om een uur of half 12 hadden we Barcelona goed achter ons gelaten

en zaten we op de goede weg richting de Pyreneeën. Het weer was zeker niet geweldig,

wat natuurlijk wel erg jammer was omdat we zo maar weinig meekregen van dit mooie

gebied. Door de Tunnel de Cadi richting Frankrijk, maar vlak voor de grens voor de

laatste keer tapas gegeten. In Frankrijk begon de afdaling meteen, en ook hier was het

heerlijk rijden, hoewel het nog steeds niet echt geweldig weer was. In Carcassonne

vroeg gestopt, want we wilden natuurlijk op tijd op zoek gaan naar een goed plekje om

Nederland-Duitsland te zien. Het eerste het beste hotelletje genomen (wat dus een Ibis

was, en wat we normaal niet doen, maar wel erg handig met garage). Eerst al het vuil

van Barcelona van ons afgedoucht en snel naar het centrum gelopen. Daar vonden we

een terras die een groot scherm hadden opgehangen. Daar hebben we dus eerst

mosseltjes gegeten en later, in het gezelschap van een stelletje……….Duitsers naar de

(zeer matige) wedstrijd gekeken. Het gelijke spel voelde als een verlies dat we nog

proberen hebben te verdrinken, en dat lukte aardig.

Woensdag 16 juni 431 km

De route door het Franse heuvellandschap was erg aangenaam, maar kon toch niet

tippen aan Spanje. Met veel moeite een terrasje gevonden in Bretenoux voor een saladebuffet.

In Peyrat le Chateau (ons “doel”) was niet echt veel te beleven en nog wat

doorgereden. Uiteindelijk kwamen we bij een Chambre d’Hote in de bossen bij

Pontarion terecht. Een beetje vreemde man had daar een appartement en 3 kamers in

zijn huis. Gelukkig had hij nog een zeer nette kamer vrij en mee-eten was ook geen

probleem. Tijdens het eten bleek dat deze man gewoon erg eenzaam was en om een

praatje verlegen zat en samen met het andere Franse koppel werd het toch nog erg

gezellig.

Donderdag 17 juni 742 km

Na weer een typisch Frans ontbijtje op tijd vertrokken. Alles binnendoor, maar het

schoot geweldig op. Omdat de weersvoorspellingen voor vrijdag niet geweldig waren

en het achterbandje van Gerrit nu ook wel erg kaal was, besloten we zo ver mogelijk

door te rijden. Om 7 uur reden we België in waar we bij een friterie wat hebben gegeten

en telefonisch een onderdak in Eijsden hebben geritseld bij de ouders van Muriel. Dat

ging allemaal goed, maar voor Luik was het zo donker van een heftige bui dat het toch

niet echt prettig rijden meer was. En omdat het eigenlijk nog niet donker zou moeten

zijn, warend e Belgische snelwegen nog niet verlicht. Bovendien kwamen we Luik van

een kant binnen waar we de stad nog nooit binnen waren gekomen en omdat we bordjes

Maastricht gingen volgen werden we dus toch weer helemaal via de ring omgestuurd.

Dat duurde dus allemaal veel alnger dan gepland en uiteindelijk kwamen we om half 11

in Eijsden aan. Maar ook dat hadden we weer overleefd. Daar werden we natuurlijk

verwelkomd met een biertje en na een douche weer heerlijk in onze vertrouwde

logeerbedjes geslapen.

Vrijdag 18 juni 155 km

Rustig met Annemiek ontbeten en nog naar Maastricht gereden om ons hele avontuur

alvast “even te vertellen aan de ouders van Johan. Daarna nog doorgereden naar Hunsel

om het intercomsysteem maar meteen te laten nakijken. Na veel gedoe kwamen we er

daar achter dat het probleem dus niet in een kabeltje zat, maar in het verzendkastje zelf

en dat moest dus gedemonteerd worden om naar de fabrikant te worden opgestuurd.

Gelukkig waren ze wel zo aardig ons een “reservekastje” te geven, zodat we deze zomer

ook op de motor weer een beetje met elkaar kunnen kletsen. Het weer was niet

geweldig, maar omdat het ook nog een beetje druk was binnendoor naar huis gereden.

Uiteindelijk kwamen we daar om half 7 heelhuids aan.

Op een paar kleine probleempjes na waren het 6.800 fantastische kilometertjes en een

reis om niet snel te vergeten!

Johan en Muriel

Laatst aangepast (woensdag, 26 mei 2010 10:43)