11 Landentocht 2006

dinsdag, 25 mei 2010 20:36 | Geschreven door Johan Dassen |

Holiday On A Harley

De 11 Landentocht

Dinsdag 11 juli van Den Bosch naar Lossburg 619 km

Zondag de motoren nog gedoucht en de meeste spullen gepakt. Muur moest maandag nog

gaan werken en Johan ging alvast zijn tas pakken en de laatste dingen klaarzetten. Nadat

Muur ook al haar kleding in de tas had weten te proppen redelijk bijtijds naar bedje, want om

5:00 uur ging de wekker. Gedoucht, ontbeten en de tassen opgepakt. Omdat Muriel het heel

erg in haar rug had zou Johan Gerritje wel ff buiten zetten. Johan vond het nodig Gerrit

daarbij voor de deur even neer te leggen. De goot was nog glad van de afgespoten modder en

vet. Niets aan de hand, dus om 6:35 uur weggereden. Wel wat bewolkt, maar al lekker warm.

Eerst zo’n 280 km snelweg. Bij Best en Eindhoven begon het wel even te druppen, maar we

reden naar de blauwe lucht, dus flink het gas erop. Vlak voor Venlo waren we de wolken en

druppels al kwijt. Duitsland ingereden: dat is land no. 1. Het was niet druk, dus de snelweg

schoot lekker op. Om 10:00 uur hadden we de eerste 300 km al achter de kiezen en was het

tijd voor een koffiestop aan de Rijn. De maagjes konden na het vroege ontbijt wel wat

“Kuchen” gebruiken en ze hadden iets lekkers met zwarte bessen. Daarna mooi langs de Rijn

gereden en door de bossen. Bij een wat aftandse Imbiss “currywurst mit pommes” gegeten en

al snel weer op weg. Net voor de grens met Frankrijk (dus die mochten we voor de 11 niet

meetellen) met een (duur) veer de Rijn over. Daarna ging het even mis met de route en

daarom iets groter via BadenBaden naar de Schwarzwald Hochstrasse. Heerlijk rijden met een

wat aangenamer lager temperatuurtje. In Lossburg een hotel gevondenen snel onder een frisse

douche gesprongen. Daarna onder een parasol in de wind bier en schnitzel op het terras. Dit is

zomervakantie! Na nog wat gekeuveld te hebben met een Duitser (bei uns ist alles

besser…….auch das Bier) nog een biertje en wat zitten kaarten. Om 22:00 uur vielen de

luiken al dicht.

Woensdag 12 juli van Lossburg naar St. Gallenkirchen 351 km

Vroeg opgestaan (dat was ons goed bevallen met deze hitte) en nadat we de tassen al

opgepakt hadden even een lekker Duits ontbijtje (met frühstucksei) en om 8:40 op pad. Het

ging meteen verder zoals we dinsdagavond gestopt waren: lekker bochtjes draaien in het

Schwarzwald. Dat is nog eens lekker wakker worden en komt in aanmerking voor de titel

“Super Riesen Geilen Gutemorgen” waar Giel Beelen jaloers op zou zijn. Na een uurtje

cruisen, kwamen we in Triberg langs ’s werelds grootste koekoeksklok. Ff stoppen natuurlijk.

Het was er behoorlijk uitgestorven, maar na wat door het winkeltje te hebben geslenterd werd

er een bus bejaarden op de parkeerplaats gedropt. Even gewacht tot de klok 10:00 uur zou

slaan en daar kwam ie dan…..KOEKOEK!!! Lachen! Daarna weer lekker verder en erg mooi

gereden richting Zwitserland: land no. 2. In Zwitserland nog een stukje grotere weg en in

Wintertur gestopt voor een leuk terras, waar we een koud soepje (Muur) en een broodje

(Johan) hebben gegeten. Vanaf Wintertur werden het weer kleine weggetjes, maar helaas niet

zo mooi als gehoopt. Tot aan Neslau althans, want daarna was het weer genieten met een

hoofdletter G. Via Lichtenstein (land no. 3) zijn we Oostenrijk (en dat is no. 4) binnen

gereden, waar we bij Bludens getrakteerd werden op een flinke douche die we al van ver

zagen hangen! We waren wel even tactisch gestopt bij een tankstation, maar eigenwijs

(Johan) verder zonder pakjes. Nog geen kilometer verder kwam het toch echt met bakken naar

beneden. Ook Johan wilde toch maar even schuilen. Na een dik half uur weer verder; dit keer

wel met de regenpakjes aan. Het allereerste stukje richting de Silvretta Hochalpenstrasse al

getrotseerd en bij St. Gallenkirchen een hotel gevonden zodat we het echte werk voor de dag

erna (hopelijk droog) zouden bewaren. Na de douche een verdiend biertje op het terras en

daarna in de Stube gegeten. Daar zaten de Nederlandse gasten (weer een bus vol) fanatiek te

kaarten, dus na het eten hebben we ook onze kaarten maar tevoorschijn gehaald.

Donderdag 13 juli van St. Gallenkirchen naarDobbiaco 338 km

Weer vroeg op (dat is het voordeel van vroeg naar bed) en nog vóór 8:00 uur aan het ontbijt.

Onder grote belangstelling van de Nederlanders alles opgepakt en voor 9:00 uur vertrokken.

Gerrit en Bertha waren ook net goed wakker en warm toen we de Silvretta Hochalpenstrasse

echt opreden. Wel eerst ff dokken, al kregen we €1,= korting omdat we in de buurt hadden

geslapen. De weg was super en omdat het nog vroeg was nog lekker rustig. Alleen wat

wandelende melkfabrieken op de weg zorgden voor oponthoud. Bij de afdaling werd het na

Galthur en Ischgl helaas steeds drukker. Daarna via de Reschenpas Italië (land no. 5)

ingereden (net zoals met de huwelijksreis in 2002). Nog steeds mooi, al hadden wij er in ons

hoofd blijkbaar iets veel mooiers van gemaakt. In Merano op een terras lekker Italiaans

geluncht en verder naar de Passo di Monte Giovo. Een typische Italiaanse bergweg: smal en

erg bochtig. Vlak daarvoor wat druppels, maar dat zette niet door. Helaas was het eerste stuk

weg wel flink nat, dus ff oppassen geblazen! Toen de weg droog was weer lekker kunnen

rijden, al was het wel werken. Ook de afdaling was lekker bochtig. Het weer was ondertussen

weer prima. Daarna via een grotere drukke weg richting de Dolomieten. De weg was bagger,

maar de uitzichten werden prachtig. In Dobbiaco een hotel met garage gevonden. Na de

douche het dorpje ingelopen en een terrasje gepikt. Omdat veel restaurantjes al weer dicht

bleken te zijn, terug naar het hotel en daar buiten gegeten. Niet echt Italiaans en bijzonder, dus

dat was jammer. Daarna begon het weer te druppen, dus lekker op de kamer zitten tutten.

Vrijdag 14 juli van Dobbiaco naar Novigrad 356 km

Na het ontbijtje de spulletjes weer op de fietsen gebonden en weer op pad. Via de ss51 door

de Dolomieten. Een prachtige weg slingerend tussen de ruige pieken van het gebergte. Alleen

jammer dat er te veel Italianen in koekblikken dezelfde weg hadden uitgekozen. Daarna de

SS52 die iets rustiger was, maar waar het asfalt ook ietsjes minder was. Wel een super mooi

gebied dat zeker de moeite waard was! Plotseling rij je dan de bergen uit en is het vlak…..

In Udine even moeten zoeken en in een restaurantje even op de kaart gekeken. Daar besloten

we om via de snelweg naar Trieste te gaan en daar de route weer op te pikken. In Trieste was

het een echte Italiaanse puinzooi: hier links, daar rechts, plaatsje aangegeven in het Italiaans,

dan weer in het Sloveens of NIET, maar uiteindelijk toch de grens gevonden. Van de boos

kijkende grensmeneer mochten we dan toch doorrijden: land no. 6. Via de SS15 door

Slovenië naar de grens met Kroatië…..we hadden nog één land nodig! Zelfde ritueel en weer

door tot aan Novigrad: en dat is 7. Daar een camping gevonden en de tent zowat óp het strand

opgezet en “plons”, gelijk maar even afkoelen in de zee. Na een paar biertjes is Johan nog

even op de brommer het dorp ingereden voor wat boodschapjes en ’s avonds lekkere

kipspiezen van de grill en nog wat biertjes bij de tent. Later onze eigen feesttent verkozen

boven het muziekfeest in het dorp.

Zaterdag 15 juli Novigrad 0 km

Lekker rustig opgestaan en ontbijtje bij de tent gemaakt. Nadat we een wasje hadden ingezet

was het tijd voor de eerste plons. Daarna nog wat gedronken bij de strandtent en de was

opgehangen en lekker getut. Bij het restaurant de route voor morgen aangepast en pizza en

spaghetti gegeten. Weer geplonsd, weer wat gedronken, een dutje bij de tent en weer een

verfrissende duik om wakker te worden. Heerlijk dat relaxen! De rest van de kipspiezen ’s

avonds op de grill met frietjes uit het restaurant bij de tent gegeten. Na de douche een fikse

wandeling naar het centrum van Novigrad (dik 3 kwartier enkele reis). Een erg leuk, gezellig

druk toeristisch havenplaatsje waar op dat moment een muziekfestival in volle gang was. Een

drankje op het terras en toen maar weer de wandeling naar de camping aanvaard; hoorden we

bij de heen wandeling lekker rock muziek, toen wij op het terras zaten was het een beetje

zenuwachtige muziek waar wij niet echt vrolijk van werden….jammer.

Zondag 16 juli van Novigrad naar Weisskirchen 469 km

’s Morgens om 7 uur op…poeh, da’s vroeg na zo’n tutdag! Na een kattewasje de tent

opruimen en motors bepakken, want we wilden ver in Oostenrijk geraken. Na een zoet

ontbijtje (Berlinerbol en chocoladebroodje) zaten we iets over 9 op de brommers. In Kroatië

hadden we een paar doorgaande wegen uitgezet die lekker opschoten. De wegen waren goed

en de uitzichten erg mooi. Bij Rijeka de snelweg opgedoken tot aan de grens van Slovenië.

Daar werd het weer iets kleiner en schoot het even helemaal niet op omdat er ook een grote

touring bus onze route had uitgekozen. Bij Postonja kregen we weer een stukje snelweg tot

achter Ljubljana. Vanaf Kranj was het een redelijk snel doorgaande weg, tot aan de grens met

Oostenrijk dan….. Het leek wel of we België binnen reden, zo slecht was het wegdek! Na

enkele km was dit euvel gelukkig al weer verholpen en konden we prachtig cruisen. Vanaf

Volkermarkt werd de weg iets kleiner maar nog steeds erg goed te begaan. Met 70-80 km/uur

door lekker brede bochten en je hoefde nauwelijks terug te schakelen. En dit keer geen

wandelende melkfabrieken die plotseling moeten oversteken! En ook niet te veel auto’s op de

weg. Wel héél veel motoren, maar dan vooral van het type die over het algemeen iets sneller

gaan, dus daar hadden we geen last van. Rond 18:00 uur was het dan toch echt tijd om van de

motor af te stappen en een bedje te gaan zoeken. Jammer, want op deze manier kun je nog wel

even doorgaan! In Weisskirchen vonden we een Gasthof en de motors mochten wel op de

binnenplaats met de auto erachter. Biertje in de ‘Biergarten’ en een hoognodige douche.

Daarna een lekker maaltje bij de plaatselijke taverne en Johan had nog het wilde plan heel

veel bier te gaan drinken (hij vond dat we maar snel afhaakten en moe waren). Maar ook deze

keer werden de oogjes al vroeg klein en met de tv nog aan om 11 uur in slaap gevallen.

Maandag 17 juli van Weisskirchen naar Wenen 372 km

Na vroeg in slaap te zijn gevallen ook weer lekker bijtijds op en om 7:45 zaten we al aan het

ontbijt. Gelukkig was de bank ook al om 8:00 uur open en de pinautomaat weer “in betrieb”

zodat wij de familie Pirker zonder schulden konden verlaten. Spullen opgepakt en op weg. En

wat voor weg! Vanaf de eerste km heerlijk gereden over leuke weggetjes met super bochtjes.

Door het Gesäuse park was het echt prachtig en daar in de schaduw zelfs fris!! Dus op een

terrasje eens lekker IN de zon koffie gedronken en even met de kantoren gebeld. Weer verder

bleef het prachtig. De weg en de omgeving! Slingerend door dalen, over bergen, door de

bossen en/of langs een bergriviertje. En in zijn 4/5 schoot het toch nog lekker op. This is what

we like! Om 13:00 uur was het toch echt weer even tijd om af te stappen en te lunchen. In

Turnitz een leuk terras gevonden (na nog ff zo’n 18 Kehre zo breed als een snelweg te hebben

genomen). Al snel stond de salade mit Putenstreibe en gebäckene Käse voor onze neus. Dus

redelijk snel ook weer verder en bij Sankt Polten de snelweg naar Wenen opgedoken. Omdat

we (tegen verwachting) redelijk vroeg waren, wilden we alvast Schönbrunn (het Sisi paleis)

bezichtigen. We dachten dat onze route er pal langs zou komen, maar dat was niet het geval.

Dus van de snelweg af, binnendoor terug naar de andere snelweg en Wenen in. Na wat zoeken

hadden we Schönbrunn dan toch gevonden (uiteindelijk niet te missen) en we vonden een

plaatsje naast een andere motor ook wel een mooie parkeerplaats. Gelukkig kwam de ijscoman

ons erop wijzen dat die andere motor al een bekeuring had, want nog geen minuut later

stond er een wel zeer boos kijkende agent naar ons te loeren. Een stukje verder naar het

parkeerterrein, maar ook daar werden we teruggefloten: verboden voor motoren!! Welkom in

Wenen, zou ik zeggen. Maar we mochten dan toch wel voor het hek parkeren. Dat dan maar

op goed geluk gedaan en het paleis gaan bekijken. Groot en mooi, maar wat een enorm

toeristisch gebeuren. En dan is het binnen ook nog verboden om foto’s te maken…….grrrrrr.

De korte tour gevolgd en weer terug naar de motor. Toen daar een man op ons af kwam lopen,

dachten dat we alsnog een bekeuring zouden krijgen, maar hij reikte ons vriendelijk de hand

met een “motorgroet”; een lid van het Vienna chapter. Ff gekletst en nog een uitnodiging voor

de chapteravond van morgen. We zullen zien of we daar na de sightseeing nog tijd voor

hebben. Door de stad op weg naar de A23 en de camping best snel gevonden. Een echte

(ongezellige) stadscamping. Ingecheckt en een plaatsje uitgezocht. Omdat het winkeltje niets

lekkers voor op onze grill had, is Johan naar de supermarkt gereden. Muur was al

langzaamaan begonnen de tent klaar te leggen, stokken in elkaar te zetten enz. Toen het bleef

duren maar eens geprobeerd hoe ver je alleen met de tent kan komen. Toen Johan terug kwam

stond de tent!The look on his face…….Snel nog de laatste spulletjes geïnstalleerd en aan de

spiezen van de grill. Daarna nog een biertje op het terras van het winkeltje en een potje

tafelvoetbal. Toen het daar dicht ging ook maar weer op tijd de tent ingekropen.

Dinsdag 18 juli Wenen 0 km

Gerrit en Bertha hadden vandaag een welverdiende rustdag. Na al dat vliegen door die

bochten waren ze daar wel aan toe. Wij hadden echter een drukke dag voor de boeg: Wenen

verkennen! Dus de wekker weer om 7:00 uur. Het wilde alleen niet zo vlotten (bij Johan

gebruikelijk in de ochtenduren) en dus zaten we pas om 9:30 uur in de bus naar het centrum.

Na een overstap naar de metro uitgestapt in het centrum en gelijk naar de Staatsoper gegaan.

Helaas waren er in juli en augustus geen voorstellingen, maar wel een rondleiding. Erg

grappig om te zien. Om 12 :00 uur naar Hotel Sacher om de wereldberoemde Sachertorte hier

te proeven. En dat was best te pruimen (al vindt Johan de Limburgse vlaai nog steeds het

lekkerst). Nadat we de taart naar binnen hadden gewerkt een wandelingetje langs een boel

mooie oude gebouwen naar de Spanische Reitschule. Ook daar in juli en augustus geen

voorstellingen. Wel weer een rondleiding door de stallen, maar daar hadden we even geen zin

meer in. Via een paar parken en nog meer mooie oude gebouwen op zoek naar de

Stephansdom. na even gezocht te hebben hem dan gevonden en als je ervoor staat, vraag je je

af hoe je hem kunt missen. Over missen gesproken…. In de Stephansdom zijn dus wel

“voorstellingen”, maar liefst 7 per dag en op zondag zelfs 10. Maar hier kwamen wij niet voor

de voorstelling. Wel een rondleiding met audioguide gevolgd en een uurtje door de kerk

geslenterd met zo’n walkman op je hoofd. Toen werd het wel tijd om de innerlijk mens weer

eens te verzorgen. Op een terrasje een lekkere salade gegeten en op weg naar de dealer voor

het t-shirt ritueel. Het was inmiddels al 16:15 en dus geen tijd meer om eerst de motoren te

gaan halen. Al snel de goede tram en na even tuffen uitgestapt op de Triesterstrasse. Helaas

was de halte bij nummer 120 en moesten wij naar no. 260. En omdat ze hier in Wenen echt

alleen maar grote gebouwen hebben, was dit dus een stevige wandeling (ruim 2 km schatten

we). Uiteindelijk toch Fischer HD gevonden en hij was nog open ook….dus dat was mooi

meegenomen! Na een half uurtje hadden we allebei een mooi shirt gevonden en kregen we na

wat gezeur uiteindelijk toch 10% HOG korting. Buiten hadden ze een soort terrasje waar we

nog wat gedronken hebben en weer terug naar de tram. Gelukkig zat er naast de dealer een

Lidl waar we meteen wat eetbaars voor op de grill hebben gekocht en was er tramhalte aan de

andere kant van de weg. Dat scheelde toch weer een behoorlijke wandeling. Het was met al

dat gereis wel al te laat om nog in te gaan op de uitnodiging om naar de chapteravond te gaan,

dus lekker op het gemakje zitten BBQen voor de tent. De gekochte stukken vlees bleken halve

koeien te zijn, maar ze smaakten (samen met de komkommer en Kartoffelsalade)

verrukkelijk. Jammer was dat we tijden het eten te maken kregen met een aanval van de

Weense pitbullmuggen (die krengen steken door je kleding heen en trekken zich niets aan van

allerlei anti-muggen middeltjes). Snel, maar eigenlijk al weer te laat, een spijkerbroek en shirt

met lange mouwen aan en weer verder met de slachtpartij van de halve koe. Het restje

Kartoffelsalade aan onze Italiaanse buren gegeven en wat “gekletst” met handen en voeten.

Gelukkig waren we nog net op tijd om een koud biertje in het winkeltje te scoren en daarna

maar naar bedje. Morgen wacht Slowakije op ons.

Woensdag 19 juli van Wenen naar Oswiecim 500 km

Bijtijds uit de tent gerold en na de douche begonnen met het opruim ritueel. Nadat we gister

vrienden hadden gemaakt met onze Italiaanse buren door het beetje aardappelsalade, verrasten

zij ons nu met een kopje echte Italiaanse koffie met een soort croissantje. Een “bella prima

collazione”. Daarna weer verder met in- en oppakken, betalen, tanken en om 9:15 uur reden

we echt weg. We zaten meteen op de goede (snel)weg. Nog een stuk binnendoor, maar dat

deel van Oostenrijk is oersaai en was dus niet echt de moeite waard. Bij de grens eerst geld

gewisseld en een vignet gekocht en daarna het bekende ritueel met kwaad kijkende douanebeambtes

(zouden ze doorhebben dat ze hun baantje gaan verliezen??).Na de foto van land no.

8 snel weer het asfalt op, althans een goedje wat daarvoor door moest gaan. Wat een bagger

wegen. Kuilen, gaten, hobbels en enorm diepe sporen waar je met je motor echt “ingezogen”

wordt. In Bratislava even moeten zoeken, want het was me een wirwar van wegen zonder dat

ze iets echt goed (of eigenlijk: niet) aangeven. Maar achteraf gezien best goed gereden en ook

de snelweg naar Zilina gevonden. Bij de eerst P gestopt voor een Berlinerbol, flesje water en

maar weer “ff” bellen met kantoor. Daarna de dopjes weer in en gassen! Zo’n 180 km

snelweg schoten prima op door het redelijk saaie landschap met wel enorm veel

zonnebloemen. De weg die we daarna op moesten was op de kaart weliswaar “groen”, maar

veel te druk om leuk te rijden. Pas laat een tentje gezocht om iets te eten. Het kost allemaal

geen drol, maar het is maar de vraag wat je moet bestellen. Geen touw aan vast te knopen aan

dat taaltje. Gelukkig sprak een van de gasten een beetje Duits en kregen we uiteindelijk

spaghetti en een streek specialiteit (een soort dubbelgevouwen schnitzel met aardappelen

ertussen) voorgeschoteld. Uiteraard kom je nog geen 5 km later langs een HD

Bikerscafé………….grrrr. Wat verder nog een stukje afgesneden waardoor we voor de

verandering ook eens een aardig dorpje tegenkwamen. De rest van de dorpen bestaat namelijk

alleen uit foeilelijke betonnen flatgebouwen. Het weggetje kruiste het spoor een paar keer,

waardoor we een paar keer voor hetzelfde treintje hebben moeten stoppen. Het landschap

werd wel steeds leuker, maar we moesten weer de doorgaande weg naar Polen op, al viel de

drukte hier nog mee. Bij de grens het Slowaakse geld al weer gewisseld voor Poolse Zloty’s

en weer langs een kwade beambte: en dat is land no. 9! Het schoot lekker op, dus ook nog de

weg naar Wadowice opgedoken, waar we wel een hotelletje zouden zoeken. En die naam

kwam ons bekend voor….(later kwamen we erachter dat het de geboorteplaats van de vorige

paus was…oh ja!!). Het landschap was mooi, de dorpen veel leuker en de wegen ook weer

wat beter. Maar zoveel hotels als we de eerste kilometers in Polen tegenkwamen, zo weinig te

vinden als je op zoek gaat. Dus maar door naar Oswiecim waar we om 19:15 uur bij hotel

Galicija aankwamen. Een mooi hotel met eigen parkeerplaats, twee restaurants, een mooi

terras en een bar. Gelukkig hadden ze ook nog een kamer voor ons vrij en na de douche lekker

buiten gegeten en nog gezellig gezeten onder het genot van. Het zal wel in groot contrast

staan met het bezoek aan Auschwitz morgen.

Donderdag 20 juli van Oswiecim naar Bruntal 198 km

Rond 7:00 uur opgestaan om gelijk even onder de douche te springen om goed wakker te

worden. Snel spullen pakken, ontbijtje naar binnen werken en op de brommer naar het

museum Auschwitz, zo’n 5 km buiten het dorp. Daar aangekomen een plekje gezocht om de

fietsen te parkeren en we hadden gehoopt met de rondleiding van 9:00 uur mee te gaan.

Helaas was er die dag geen Engelse tour om 9:00 uur en moesten we wachten tot 10:00 uur.

Maar er was natuurlijk genoeg te zien. Toen eerst de film gezien en toen we stonden te

wachten op de gids, kwamen we aan de praat met Larry: “Are you going to the Rally in

Karpacz??” Larry is een Amerikaan die zijn eigen fiets heeft laten overvliegen om zo een

beetje alle Hog Rally’s van Europa af te gaan. Hij had zijn motor naast die van ons

geparkeerd en wist dus dat wij dat moesten zijn. Met hem de rondleiding gevolgd. Eerst met

de bus naar Birkenau, het echte vernietigingskamp. Heel indrukwekkend allemaal, met name

door onze gids die het verhaal heel duidelijk, pakkend en zelfs aangrijpend te brengen zonder

het mooier te maken dan het is. Overal waar je kijkt de resten van de barakken, die eigenlijk

niet meer waren dan varkensschuren, de resten van de gaskamers en crematoria, de as van

vele duizenden mensen en het gedenkteken. Daarna weer richting Auschwitz I waar in de

verschillende (stenen) barakken tentoonstellingen waren ingericht. De meeste spullen spreken

voor zich en behoeven geen toelichting. Toen we door de zalen met brillen, kammen, koffers,

haren, kinderkleding en schoenen liepen werden onze zonverbrande gezichten behoorlijk

bleek en blijft je adem steken. Natuurlijk zijn dit geen “leuke uitjes”, maar het is zeker de

moeite waard om een keer een bezoek te brengen aan Auschwitz en Birkenau! Om 14:00 uur

was de rondleiding afgelopen en met een flesje koud water alles nog eens staan overdenken

op de parkeerplaats. Daarna afscheid genomen van Larry, want hij ging rechtstreeks naar de

Wild West Rally in Karpacz en onze route ging nog binnendoor. Wel afgesproken dat we

morgen samen een biertje (of twee, drie…) zouden doen. Even lekker rijden en de wind in je

gezicht voelen om het hoofd weer een beetje leeg te maken. Het eerste stuk was wel erg saai

en ook hier heeft ons EU geld een weg naartoe gevonden, want het leek wel of ze alle wegen

aan het vernieuwen waren. Waarom waren we niet met Larry over snelweg meegereden????

Bij de grens met Tsjechië (en dat is land no. 10) eerst een boze douanemeneer die ons verboot

foto’s te maken bij de grens. Natuurlijk toch gedaan, want we moeten natuurlijk wel blijven

tellen!! Toen we echt de grens over wilde, de eerste douanebeambte tegengekomen die bij het

controleren van de paspoorten zelfs een grapje maakte. De eerste 50 km in Tsjechië waren

eigenlijk gelijk aan de laatste 70 km Polen. Erg saai en veel wegwerkzaamheden. De laatste

30-40 km waren echter weer leuker en we hebben zelfs nog een paar bochtjes mogen draaien

voordat we om 18:30 in Bruntal een (heel goedkoop) hotelletje hadden vonden. Daarna op een

terrasje een Tsjechische schnitzel en gordon blue gegeten omdat ze geen echte specialiteiten

hadden. Na een paar potten Tsjechisch gerstenat (dat kunnen ze wel erg goed die Tsjechen!)

en een wandelingetje door het uitgestorven dorpje het bedje ingedoken.

Vrijdag 21 juli van Bruntal naar Karpacz 281 km

Johan was voor de wekker wakker; dat mag in de krant! Gedoucht, alles opgepakt en iets na

8:00 uur weggereden. Het eerste stukje was aardig en ergens onderweg op een leuk terrasje

ontbeten…voor € 1,50 p.p. Even Polen ingedoken, waarvan het eerste stukje ook erg leek

was. Daarna verschrikkelijk veel wegwerkzaamheden onderweg. Het stukje Tsjechië dat

daarop volgde was soms wel weer leuk en weer terug in Polen werd het steeds mooier en

leuker rijden. Vlak voor het Wild West Rally terrein pakte Muur een flinke kuil en liep de olie

uit de linker voorvork van Gerritje. Om 14:30 uur reden we het terrein op en na de

inschrijving (waar men nog verbaasd is dat vrouwen ook zelf kunnen rijden) meteen maar de

technische tent ingedoken. Ze zouden proberen er vandaag nog naar te kijken, anders morgen.

Tent opgezet in de wei en het was HEET. Dus de koude douche was niet echt een straf en een

welkome verkoeling. Daarna het terrein opgelopen wat er leuk uitzag: een echt Western dorp

inclusief Saloon, Bank en Jail. Daar wat zitten keuvelen en drinken met wat Amsterdammers

(Hans, Nico & Wil en Wout) en nog wat leden van het North-East Chapter. Larry kwam er

ook nog bijzitten en samen wat gegeten. Even naar de tent voor een spijkerbroek voor de

avond en weer terug aan het bier. Veel gekletst en vrienden gemaakt; als we ooit problemen in

Polen hebben mogen we Dollar bellen. We zijn benieuwd of ie ons dan nog kent! Dit alles

onder het genot van bier, goede bands, go-go girls en zelfs een Chipendales act voor de

dames. Rond 2 uur de tent ingerold en best OK geslapen.

Zaterdag 22 juli Karpacz 7 km

Om 7:30 uur dreven we zo ongeveer onze tent uit, er was namelijk niets van schaduw op het

terrein en de zon brandde er flink op los. Johan was richting washok gewandeld en was zich

psychisch aan het voorbereiden op de koude douche. Dat viel 100 % mee: het water was lauw

warm en de douches waren, zeker vergeleken met de toiletten, redelijk schoon. Op het terras

bij een van de barretjes een lekker roereitje als ontbijtje gepikt en gezellig zitten kletsen met

onze nieuwe Nederlandse vriendjes en vriendinnetjes. Om 10:00 uur ging de technische tent

open en ook Bertha kon wel wat hulp gebruiken. Ze hadden ons beloofd dat allebei de motors

rond 13:00 uur klaar zouden zijn, dus nog maar een rondje koffie en water gedronken. Om

13:00 uur waren we wel helemaal klaar met de Western City, want iedereen reed rond of zat

op het terras in Karpacz centrum en er was dus nog maar weinig te beleven op het terrein.

Gelukkig klopte de schatting van de monteurs aardig en konden wij ook onze eigen Ride Out

richting centrum aanvaarden. En minuut of 5 later zaten we dan ook op het terras met een

flinke pot bier en een enorme brok varkensvlees aan een spies voor onze neus. Verder nog

mooie Honda’s gekeken, een mooie route voor Larry uitgezet en nog gezellig zitten kletsen

met Simon, Marc, Hans èn Larry. Tegen 17:30 uur de hele 3,5 km teruggereden en lekker

even opgefrist: klaar voor het feestgeweld! Toen we langs de eerste saloon kwamen, zagen we

Hans, Hans en de rest van het zootje Nederlanders èn Larry al weer aan het bier zitten en

natuurlijk wilden wij hiervan niets missen. Wout toverde nog een paar goede moppen uit zijn

hoge hoed…….gehuild hebben we!!! Daarna nog even bij het hoofdpodium naar Pat Savage,

het vuurwerk en natuurlijk de go-go girls gekeken en daarna weer terug naar de Saloon.

Samen met de bandleden van Pat Savage nog de nodige biertjes/Jackies naar binnen gewerkt

en afscheid genomen van Larry. “He was feeling lucky” en danste nog wat af met de

vrouwtjes. Misschien horen we de verhalen nog als hij naar Breda komt. Rond 2:30 uur de

tent gaan zoeken. Dat is nog niet zo gemakkelijk! Zo stond er een Pool als een soort Winnetoe

voor zich uit te turen onder het gemompel: “Zu Hause…..” Onze grote bungalowtent was

gelukkig een stuk sneller te vinden.

Zondag 23 juli van Karpacz naar Praag 313 km

Weer om 7:30 uur de tent uitgekropen vanwege de hitte. Het was al een stuk rustiger op het

kampeerterrein en de rest was al flink aan het inpakken. Zonder Italiaanse koffie kwam Johan

maar traag van start, maar het lukte hem uiteindelijk ook om aan de slag te gaan. Afscheid

genomen van Hans, Simon en Marc en later ook van Wout, Nico & Wil, Hans (die nog even

sterk twijfelde om met ons mee te gaan naar Praag) en “het Poolse vrouwke”. Toen alles weer

op de motor zat het Western straatje weer ingereden voor een ontbijtje. Om 10:00 uur met

gevulde buikjes weggereden en al snel hadden we de goede weg gevonden, maar die was even

later al weer afgesloten. En dus moesten we via Jelenia Goria rijden. Het stukje tot de grens

was erg leuk rijden. Bij de grens de laatste Zloty’s gewisseld en het douane ritueel ging

vlotjes. Noord Tsjechië was qua gebied ook wel leuk, alleen de weg was, op sommige stukjes

na, erg saai. Onderweg ook nog wat wolken tegengekomen, waar zowaar wat druppels

uitvielen: een aangename afkoeling want het was heet. In Decin in een leuk tentje geluncht

tegen Tsjechische prijzen. Daarna werd het pas echt saai en sloeg de vermoeidheid en hitte

hard toe. Muur heilig in de veronderstelling ergens links te moeten, Johan blij dat Muur zo

goed oplet, want hij had dat ff gemist en reed als een zombie gewoon achter Muur aan en

even later blijkt het natuurlijk niet de goede weg te zijn. WAKKER WORDEN! Nou dat

gebeurde snel door een gemene steek van een beest in Muurs nek. Wat prikweg erop, een

slokje water en sigaretje en weer verder. Nog een stukje snelweg richting Praag waar de

camping snel gevonden was. Helaas hadden ze geen plek meer voor een tent, wel nog een

hutje die we voor die nacht voor de kampeerprijs mochten hebben. Prima hutje, dus

uiteindelijk geregeld dat we daar alle drie de nachten in konden blijven. Spullen uitgepakt en

een plons genomen in het ieniemienie badje met wat smerig water. Dus na een drankje op het

terras snel onder de douche die kouder was dan die in Karpacz. Daarna op het terras wat te

eten en een flinke pot bier besteld. Het begon toen zelfs te regelen en dus zijn we binnen gaan

zitten. De bediening deed hun best, maar de keuken kon het blijkbaar niet aan en het duurde

daarom wel wat lang voordat mensen hun eten kregen. Zo ontstond er een soort soap van

klagende mensen enz. Wij hebben er hard om gelachen en heerlijk gegeten en boeide het

wachten niet zo: wij zijn op vakantie. Daarna nog geschrokken omdat we bij aankomst bij de

hut dachten dat de slaapzak van de motor van Johan was gepikt. Het bleek dat iemand zo

aardig was geweest om hem met de bui even droog te leggen. Nog wat staan buurten met een

Amsterdams BMW koppel en het bedje ingedoken.

Maandag 27 juli Praag 53 km

Om 8:30 uur werden we wakker. Tijd voor een kopje thee en koffie, maar helaas was het

gasflesje leeg. Het leek erop dat we zonder koffie en thee de dag moesten beginnen….NIET

GOED!!!! Gelukkig was het restaurant open voor ontbijt en kwam er al snel redding. In het

winkeltje een paar broodjes en beleg gekocht en mèt het kopje thee en koffie richting hut. Na

ons ontbijtje nog wat gehangen en getut en met de kaart erbij de dealer van Praag proberen te

traceren. Dat wilde niet erg lukken, dus maar naar de receptie om eens op internet te kijken

waar dat ergens in Praag te vinden zou moeten zijn. Snel de juiste locatie gevonden en even

een route daarheen uitgeschreven. Rond 12:30 uur op de brommers gestapt en na wat gezoek

hadden we hem gevonden. Er stonden maar weinig motoren, maar het was toch een erg leuke

winkel en we hadden allebei snel een shirt naar smaak. Achterom was er een heel clubhuis

voor het chapter en andere bezoekers van de winkel. Na een frietje met een soort bitterballen

van champignons weer op de motor gestapt. We dachten snel de goede weg te hebben

gevonden, maar de Tsjechische politie was het daar niet echt mee eens. Blijkbaar was die

straat alleen voor openbaar vervoer. Uiteraard hebben we eens lief gelachen naar de

politieagente en een beetje de domme toerist gespeeld. Het werd een heel leuk gesprek, want

haar man reed ook Harley en was lid van het Praag chapter. Dat was wel duidelijk: zij wilde

ons niet perse op de bon slingeren, maar ze moest daarvoor wel toestemming hebben van haar

collega die net bezig was een bon uit te schrijven voor de auto die voor ons de straat in was

gereden. Deze agent was iets minder onder de indruk van onze onschuldige smoeltjes, maar

na wat grapjes mochten we toch doorrijden en hadden ze ons zelfs nog even geholpen met het

vinden van de juiste weg. Vlakbij de camping was er een enorme supermarkt waar we wat

vlees, salades en brood hebben ingeslagen. Helaas verkochten ze geen gasflesjes die wij

gebruiken, dus zullen we morgenochtend weer het meisje van het restaurant heel lief moeten

aankijken. Rond 17:00 uur waren we terug op de camping en met deze hitte wilden we best

graag een duik nemen in het meer dat aan de andere kant van de weg zou liggen. Jammer

genoeg hadden een stelletje vandalen de stop uit het meer getrokken, want er was geen plasje

water te ontdekken. Dan maar naar het zwembadje…..maar ook dat viel tegen. De

campingeigenaar was er ook achter gekomen dat het water wel erg vies was, dus ook dat was

helemaal leeg. Gelukkig waren ze er wel ook achter gekomen dat er geen warm water uit de

douches kwam, want dat was nu wel gefikst. Na deze heerlijke verkoeling de BBQ spulletjes

tevoorschijn getoverd en lekker voor ons hutje gegeten en het originele Urquelle pils uit

Pilzen gedronken. Daarna afgewassen en voor een cappuccino naar het restaurant. De avond

afgesloten met wat bier en tequilla-sunrise!

Dinsdag 25 juli 0 km

Om 8:30 uur werden we weer wakker en lekker rustig zitten ontbijten. Mèt koffie en thee,

want in het afwashok stond ook een waterkoker! Naar het station gewandeld om de trein van

10:55 uur naar het centrum te nemen. Dat was nog niet zo makkelijk, dus we begonnen al met

een paar honderd meter teveel in de benen. Gelukkig konden we in de trein nog wel kaartjes

kopen, dus op het gemak tijdens het ritje even zitten uitpuffen van de stevige wandeling….het

was alweer heet. Rond 11:30 uur kwamen we op het station van Praag aan en de

kroningsroute door de stad gevolgd. Langs de Kruittoren naar het plein Oude stad. Erg mooi

en om 12:00 uur het schouwspel van de astronomische klok van het Rathaus gezien. Verder

door de mooie, gezellige straatjes met heel veel souvenirwinkeltjes en heel veel toeristen. De

Karlov Most is de bekende brug met mooie reliëfs en beelden van vele heiligen (waar wij

uiteraard niet mee bekend waren). Onze wandeling vervolgd richting de Praagse Burcht en bij

het plein Nieuwe Stad op een terrasje een kipsandwich gegeten. De St. Nicolaaskerk in (Johan

dacht nu al zijn schoen te mogen zetten, maar helaas): echt prachtig!! Mooie fresco’s en vele

gouden versieringen. Verder omhoog geklomme n naar de Praagse Burcht en nadat we even in

de schaduw waren bijgekomen de tickets gekocht en een audioguide geregeld. Eerst maar

eens de kathedraal in. Erg groot en toeristisch, maar wel mooi. Ook nog “even” de grote toren

in. 287 treden naar de top………in deze hitte een enorme opgave en vooral een gedoe toen

een hele bus met hetzelfde wenteltrappetje naar beneden komt. Een mooi uitzicht, maar helaas

geen zuchtje wind om een beetje te kunnen afkoelen en bijkomen, dus maar snel weer naar

beneden, dan hebben we dat gehad. Op zoek naar vocht!! Eerst een verse jus

achterovergeslagen en dat even verder nog aangevuld met koud water. Alles plakte, waardoor

Johan met het pakken van zijn beurs een flinke scheur in zijn broek trok…..ach, misschien

weer een beetje extra lucht??!! Daarna nog naar het Gouden straatje en het paleis even

bezocht, maar we hadden het eigenlijk wel ver gehad en we moesten de audioguide ook al

weer terug brengen. Via de oude trappen naar beneden en nog even via het park van Generaal

Von Dingesstein naar de Joodse wijk. Nog snel voor sluitingstijd de oude, tjokvolle

begraafplaats, de Oud-Nieuw synagoge en de Spaanse synagoge bezocht. Weer terug het

centrum in voor een wel verdiend Haagen Daz ijsje (nadat Johan een sprintje naar de

pinautomaat had getrokken voordat de ijsje gesmolten zouden zijn……stom monopolie geld

ook). Nog een fotootje van de brug met Burcht en terug naar het station om nog net in de trein

van 19:30 uur te springen. We zaten een beetje veel te suffen en opeens zegt Muur: “Hé, is dit

ons station??”. TE LAAT! Dus bij het volgende station eruit. Dat kwam gelukkig snel, maar

de volgende trein liet natuurlijk weer 50 minuten op zich wachten. Dus toch maar gaan

lopen…alsof we nog niet genoeg gewandeld en geslenterd hadden. Opeens zagen we een

camper die erg “op zoek” leek. Muur er op af: “If we bring you to campin Sokol, can you take

us??”. De Zweden moesten lachen, maar vonden het prima en een paar minuten later stonden

we op de camping en weer een paar minuten later lagen we in het badje. Schoon water maar

wel IJSkoud…..lekker na zo’n dag. ’s Avonds nog zitten grillen met salade die we weer in het

restaurant hadden geregeld en om een uur of twaalf het bedje maar weer eens opgezocht.

Woensdag 26 juli 342 km

Om 8:00 uur rinkelde de wekker en was het tijd om onze tassen weer in en op te pakken. Na

een ontbijtje van koffie, thee, zoete broodjes en een soort chocoladekoekjes met jam die we de

avond ervoor van een “venter” hadden gekocht op de brommers gestapt en GAS! Na de flinke

wandelingen door Praag, het zien van Heilige Sinterklaaskerken en grafstenen en de

beklimming van de toren gister in Praag was het tijd om weer eens een lekker stukje te rijden.

Eerst een stukje de ring van Praag moeten nemen, waar we ook nog even in de file kwamen.

Het lijkt erop dat de Tsjechen nog niet echt gewend zijn aan autosnelwegen, want je komt er

af en toe ook fietsers en brommertjes tegen of ze parkeren even midden op de snelweg om de

kaart te kunnen kijken. Van spiegelen hebben ze trouwens ook nog nooit gehoord, maar

goed……rustig aan en voorzichtig verder. Daarna was het weliswaar geen snelweg, maar een

stom stuk rechtdoor over een soort lappendeken die de Tsjechen een weg durven noemen.

Ook hier hebben ze wel de zak met EU geld ontdekt en op heel veel plaatsen zijn ze dan wel

aan de weg aan het werken, wat natuurlijk weer opstoppingen en files veroorzaakt. Gelukkig

was het laatste stukje tot de grens met Duitsland klaar en konden we even lekker uitwaaien.

De natuur om ons heen werd weer steeds mooier, maar de wegen bleven nog saai rechtdoor

gaan. Bij een van de laatste tankstations ons laatste beetje monopolygeld gewisseld tegen

sigaretten en nog even helemaal volgetankt. Bij de grens deden ze deze keer niet al te moeilijk

en dus vol gas Duitsland in! De wegen waren weer veel beter èn leuker, maar de lucht werd

wel veel donkerder. Net toen we de eerste druppels voelden, verscheen er een grote gele M

langs de weg en dus onder het genot van een burgertje met toebehoren geschuild. Toen de

burgers op waren was het weer droog en konden we dus weer verder. Dit was echter van korte

duur en even later kwam het weer met bakken uit de lucht. Snel maar even schuilen bij een

tankstation met nog wat andere “bikers” op BMW’s uit Milwaukee en een lid van het chapter

uit Bamberg op een Buell. Toen het droog en lichter werd weer opgestapt en vol goede moed

onze rit vervolgd. Nog geen kilometer verder kregen we de volle lading en nu was er

natuurlijk geen tankstation of ander geschikt plekje om te schuilen. De Buellrijder was wel

gestopt en stond stil langs de kant kletsnat te worden. Dat leek ons ook geen optie en

dus……door! Het was een hevige, maar gelukkig korte bui en daarna was het weer warm en

dus droogden we al weer snel op. Via mooie wegen door de Frankische Schweiz koersten we

richting Ebermannstadt waar we snel een net hotelletje met P vonden. Eerst een flinke pot bier

in de Biergarten en daarna even opfrissen. Er zat een Grieks restaurant bij, maar daar hadden

we geen zin in, dus de “Altstadt” ingelopen en daar op een terrasje een lekker forelletje

gegeten. Die beestjes moeten zwemmen, dus daar hebben we ook nog even voor gezorgd.

Toen het eindelijk ietsjes leek af te koelen richting hotel!

Donderdag 27 juli 406 km

Om 7:30 uur ging de wekker en om 8:00 uur stonden we dan ook echt naast ons bed. In het

Griekse restaurant ontbeten en Johan moest nog e.e.a. met kantoor bespreken. Alles opgepakt

en vertrokken met, zoals eigenlijk al de hele vakantie, een strak blauwe lucht met veel zon

en…HEET! Een mooi route met een leuk stukje Romantische Strasse. Na de tankstop nog

even op een parkeerplaatsje gestopt en wat gezeten. Weer verder langs de Mains. In Lohr op

een terrasje gegeten en al snel de goede route weer gevonden. Er begonnen zich wel weer

flinke wolken te ontwikkelen, maar waar wij reden zag het er nog prima uit. Opeens voelden

we wel een paar druppels, maar de wolk zag er niet zo dreigend uit en verderop was het al

weer stralend blauw, dus door. Dat leverde ons een verfrissende douche op. Echt een

wolkbreuk en uiteraard geen plekje om te kunnen schuilen en dus heel voorzichtigjes verder.

Nog geen minuut verder leek er niets aan de hand……blauwe lucht, zon en heet! Dan is een

nat pak ook niet zo heel erg. Richting de Vogelsberg was het mooi rijden. Wel een Umleitung

moeten volgen en dat bleek nog niet zo gemakkelijk. Toen het echt mis ging even op de kaart

gekeken en een stukje terug om toch weer de Umleitung te volgen. Het was wel een

toeristische Umleitung, want het waren mooie weggetjes. De lucht werd weer steeds

donkerder, maar het ging nog goed. Het Biker Hotel waar we lans reden kwam net een uurtje

te vroeg. Jammer, maar toch nog even doorgereden. In een leuk dorp op een heuvel hadden ze

alleen hele dure kamers zonder P voor Gerrit en Bertha en daar hadden we geen zin in. Een

stukje verder langs de route vonden we een Gasthof met nette kamers. Binnen, waar het erg

benauwd was, heerlijke echte schnitzels gegeten en wat biertjes gedronken. Na nog wat

verschillende kaartspelletjes en even zoveel potjes bier onze bedjes opgezocht om uit te rusten

voor het laatste stukje morgen.

Vrijdag 28 juli 428 km

We hadden ons voorgenomen vroeg te vertrekken om de voorspelde onweersbuien in

Duitsland voor te blijven. Dus weer om 7:00 uur de wekker. Vooral Johan had het weer eens

erg moeilijk met opstaan, maar na de omgekeerde striptease act van Muriel kwam hij dan toch

ook in beweging en om 8:00 uur zaten we aan het ontbijt. Vlak voor 9:00 uur werden Gerrit

en Bertha voor de laatste keer deze vakantie bepakt en gestart en reden we richting het

Sauerland. Het schoot enorm op en om 10:00 uur reden we via mooie wegen Winterberg al

binnen. Helaas geen leuke koffiestop langs de kant, dus maar even gestopt op een

parkeerplaatsje. Via nog mooiere wegen weer verder totdat we rond 12:30 uur in

Ludinghausen een Imbiss tegenkwamen. Daar lekker relaxed currywurst mit pommes

gegeten. Omdat de wegen tot op dat moment nog zo leuk waren, hadden we nog helemaal niet

het gevoeld dat we aan het eind van de vakantie waren en naar huis reden. We zouden zo nog

wel weken door kunnen gaan….. Na Soest werden de wegen wel minder bochtig en steeds

groter. Sommige delen waren nog steeds wel door een mooi gebied, dus echt saai was het

gelukkig niet, maar nu “reden we echt weer naar huis”. In Kleve nog een milkshake bij de

Macdrek op het terras en de laatste kilometers van deze geweldige route. Bij Wyler was het

nog wel even zoeken naar de officiële grens, want die moesten we natuurlijk wel ff op de foto

zetten voor de 11 landen. Toen we de eerste drempels tegenkwamen wisten we dat we al weer

in Nederland waren, dus nog een rondje voor de felbegeerde foto met het 11e land. Daarna via

Groesbeek en Overasselt lekker binnendoor naar Veghel gereden. Om 17:30 uur draaiden we

de markt op en werden we verwelkomd door Robert en Ilse, die op de markt wat zaten te eten

en daarna naar de bijkletsavond van de club gingen. Net op tijd ploften we neer op het terras

onder de parasol, want het begon even flink te regenen. Hans en Anne Mieke kwamen op

uitnodiging even later aanwaaien en samen een lekkere “Hollandse” saté gegeten. Daarna

droog richting Central voor de maandelijkse bijkletsavond voor een perfecte afsluiting van

een geweldige vakantie!

Ondanks de slechte wegen in Slowakije en Tsjechië waren het 5032 FANTASTISCHE

kilometers en we kunnen nu al niet meer wachten tot het plannen en maken van onze

volgende vakantietrip!!

Muriel, Johan, Gerrit en Bertha!

Laatst aangepast (woensdag, 26 mei 2010 10:32)