M.T.C. goes U.S.A. 2000

In september 2000 zijn we met een aantal 'Bokkeriejers' en wat 'gastrijders' (totaal 18 man) uit Valkenburg en omstreken naar California geweest om daar met zijn allen een Harley te huren (en Coen een busje!) en een geweldige toertocht te gaan maken. Vertrek met de bus richting Schiphol, stond gepland op vrijdagavond 1 september om 18.30 uur bij de Bowlingbaan in Valkenburg aan de Geul. Natuurlijk zijn we pas echt vertrokken om 19.30 uur, maar dat was allemaal ingecalculeerd (we zouden toch pas op zaterdagochtend vliegen). Op Schiphol aangekomen had iedereen heel veel honger en vooral DORST!!! Er werd dus (ondanks dat de organisatie voor slaapplaatsen had gezorgd) tot vroeg in de ochtend gekaart en vooral gedronken. Na toch nog een uurtje de oogjes te hebben dicht gedaan, kregen we te horen dat onze vlucht vertraging had en we pas smiddags zouden vertrekken. Een goede reden om Amsterdam onveilig te gaan maken. Rond een uur of drie mochten we dan toch eindelijk in het vliegtuig plaats nemen om rond 20.00 (lokale tijd) weer uit te stappen in L.A.

Na (voor de meesten) een goede nachtrust gingen we met een busje richting verhuur bedrijf. Hier stonden 16 glimmende machines op ons te wachten. Helaas konden we nog niet vertrekken, want Coen, onze bagage-bus-bestuurder, had de wekker niet gehoord. Dit is heel logisch als je naast Ronking Jos, met zijn 'Screaming Eagle Neusvleugels' ligt!
Eindelijk konden we gaan rijden.
De eerste rit voerde ons over 6-baans autowegen, door woestijnen, via Caligo, naar LAS VEGAS.

Pretty Impressing..... dit luxe pretpark.
Na een dag rond slenteren en een dag een toertje te hebben gemaakt naar de Hoverdam, hebben we pretpark-city gelaten voor wat het was en onze reis voortgezet.
Naar veler mening veel te vroeg, waren we helemaal klaar om de volgende hindernis te nemen: Death Valley

Aan het eind van deze rit, kwamen we aan in het beroemde stadje Ridgecrest (wie kent het niet?). Gelukkig was er wel een café-tje (Tommy's Bar) waar ze een behoorlijke voorraad Heineken hadden. Ondanks verwoede pogingen, is het ons niet gelukt deze helemaal op te drinken. Tommy, de eigenaar, bleek een hele geschikte vent te zijn. We werden allemaal persoonlijk door hem terug gebracht naar het hotel en hij wilde ons de volgende dag op een uitje trakteren. Dat leek ons wel een leuk idee.

Nadat iedereen moest wachten tot ik boven water (lees: boven de wc) was, konden we smorgens weer terug naar de kroeg. Tot onze verrassing was Tommy er niet alleen, maar waren er ook nog een redacteur en fotograaf van de plaatselijk krant aanwezig.
Tommy had busjes gehuurd om ons rond te leiden door China Lake, een wapen-test gebied waar we door een trotse Amerikaan, alles uitgelegd kregen over raketten en andere oorlogs-shit. Indien je meer wilt weten hier over, kun je dat aan mij vragen. Na de rondleiding (die ik gebruikt heb om wat extra slaap te krijgen, zodat ik weer wist welke kant voor was) weet ik alles van raketten!  
Vroeg in de middag, waren we dan toch klaar om te vertrekken. Na Tommy uitbundig bedankt te hebben voor zijn gastvrij heid, leidde onze weg, via een geweldige route, naar Sequoia park. Gelukkig ging de bar in het hotel om 23.00uur dicht, zodat we vroeg in bedje lagen.

Nadat Beçir zijn plasje had gedaan (Dit is die grootste boom waar ik ooit tegen geplast heb!), hebben we onze weg voortgezet richting Yosemithe park. Na de waterval (of iets wat er op moest lijken) bewonderd te hebben, zijn we aangekomen in het volgende hotel. We hadden al snel gezien dat er een bar was met Juke-Box, dus dat kon wel weer heel gezellig worden. Nou... dat is het ook geworden! De barbediening had al snel door dat wij een dorstig groepje waren en Piet mocht dan ook even op de bar plaats nemen voor de specialiteit van het huis: 'Koekeloekoe'. Doordat Hub Krops vroeg in bed lag en dit klonk als de lokroep van een vrouwtjes-beer, hebben we nog een echte beer gezien ook. Toen Ferrie echter nog even naar huis belde om dit te vertellen werd hij niet serieus genomen. Niemand geloofde hem. Gelukkig hadden we foto's gemaakt! Helaas waren de foto's iets te donker, waardoor je alleen de ogen van de beer zag. Deze foto's werden dus niet geaccepteerd als bewijsmateriaal. Jammer dan!

De volgende dag zijn we weer op weg gegaan. Dit keer richting San Francisco. Hier zijn we weer een extra dag gebleven. Dit bleek veel te kort om deze stad eens goed te verkennen. Maar... na lang zoeken en veel vragen aan taxi chauffeurs, die ons elke keer opnieuw bij een strip tent uitzette, hadden we toch een heel leuke Ierse pub gevonden. Gelukkig hebben we daar niet te veel gedronken en heeft Ronnie hier een trouwe vriend aan over gehouden die in WOI, WOII en Vietnam gevochten had.

Na San Fransisco achter ons te hebben gelaten, zijn we met 15 motoren in plaats van 16 (sorry Eduard!) over highway no1 langs de kust verder getrokken. Na een pauze bij het karaoke-café van Amerika, waar Nol een ode heeft gebracht aan zijn trouwe vriend, kwamen we aan bij ons hotel in Pismo Beach. Gelukkig was het hier niet echt gezellig, want we hadden allemaal heel hard nachtrust nodig.

De volgende ochtend hebben we onze reis weer voortgezet. Ditmaal richting eindstation Santa Monica. Voor het eerst kwamen we een keer op schema aan! Helaas verloren we weer heel veel tijd doordat de werknemers van het hotel niet wilde geloven dat we een hele nette groep waren en ze ons in eerste instantie de toegang tot het hotel weigerde. Nadat Ferrie en Ron hun beste beentje voor gezet hadden, mochten we dan toch onze spullen in het hotel zetten. Wij zijn toen eerst nog even naarHollywood gereden en vervolgens bij Universal Studios iets gegeten. In de nachtelijke uurtjes hebben we nog wat gedronken in een pub en toen op het strand mijn dertigste verjaardag gevierd.

Na nog een dagje rust te hebben gehad op het strand en bij het zwembad, hebben we de volgende dag afscheid moeten nemen van onze motors (waar we toen al een hele hechte band mee hadden). Na een klein opstootje bij het verhuur bedrijf (controleer je motor altijd voordat je weg gaat bij een verhuur bedrijf en zet zoveel mogelijk kruisjes op je schade formulier!) waren we toch nog ruim op stijd op het vliegveld om 14 dagen na vertrek weer thuis te komen. Het enige verschil met het vertrek was dat we allemaal een geweldige vakantie gehad hebben (maar omdat we maar 10 MB webruimte hebben, kunnen we niet meer plaatsen).

redactie: Johan
foto's: Mark, Hub K, René, Hub J en Johan

B A C K T O R O A D K I N G . N L